Beste vrienden,

Uw bijdragen in het afgelopen jaar hebben ons weer in staat gesteld onze projecten te kunnen uitvoeren, onze hartelijke dank hiervoor. Wij zijn net terug van een bezoek aan Sri Lanka en hebben met genoegen vastgesteld dat het er in het algemeen wat beter gaat. De militairen zijn ingeschakeld om de wegen te verbeteren en er rijden duidelijk meer toek-toeks,vrachtwagens en bussen.

Het simpelweg uitdelen van geld, soms voor een deel in de verkeerde handen, heeft niet altijd het gewenste effect. Grote charitatieve instellingen met hoge kosten en een slecht vermogensbeheer krijgen veel kritiek. Door onze kleinschaligheid kunnen wij garanderen dat elke euro die jullie doneren volledig en effectief besteed wordt aan onze projecten. 

Onze doelstellingen blijven ongewijzigd: jeugd en opleiding, in samenwerking met betrokken lokale mensen werken aan een betere toekomst. Naast onze hulp aan basisscholen zullen wij in de toekomst ook proberen het beroepsonderwijs te stimuleren. Het leren van een ambacht geeft ook betere kansen aan jonge mensen. Verder zullen wij ons schooltje voor licht gehandicapte kinderen nog wat gaan uitbreiden. 

Op deze website is een verslag te vinden van ons laatste bezoek aan de projecten en zullen binnenkort de programma’s voor 2012 worden toegelicht. Hiervoor is ook in 2012 jullie hulp hard nodig! Daarom vragen wij dan ook weer om een bijdrage. Stichting Hans Valstar-Verbeek is een ANBI (algemeen nut beogende instelling) zodat  giften onder bepaalde voorwaarden fiscaal aftrekbaar zijn. 

Namens ons en de kinderen in Sri Lanka  heel erg bedankt.

Met vriendelijke groet,

Jan Verbeek                           Ellen Valstar

06-53312608                          evalstar@aquastyle.nl

Elles Verbeek                        Bernard Jaspers

ellesverbeek@gmail.com

Reisverslag november 2011

Bezoek Sri Lanka november 2011.

Bekijk de foto's van de reis.

Als eerste bezochten we het Anna Wilhelmina kindertehuis nabij Negombo,welke 4 december 5 jaar bestaat.
Dit is een tehuis voor kinderen, die door de rechter bij hun ouder(s) zijn weggehaald of geen ouders meer hebben en dan geplaatst worden in dit gecertificeerde tehuis.
Een soort kinderbescherming eigenlijk waar kinderen een veilig huis hebben om te slapen eten en ruimte om te spelen.
De kinderen gaan overdag gewoon naar een reguliere school in de buurt .
Dit tehuis heeft toestemming om 50 kinderen te huisvesten en er zijn er nu  50 geplaatst.
Het beleid is dat er kinderen opgenomen worden vanaf 6 tot 16 jaar bij jongens en tot 18 jaar bij meisjes . Nadien moeten ze op eigen benen verder door het leven.
3 jaar geleden werd er vlak voor de kerst op de deur geklopt  en er stond iemand met een meisje in de armen van 3 jaar waarvan de moeder  overleden was en ze wisten niet waar ze naartoe moesten omdat de moeder verstoten was door de familie  en zijn maar naar het Anna Wilhelmina huis gekomen.
Zo werd afgesproken dat ze een paar weken mocht blijven en er een nieuwe plaats voor haar werd  gezocht.
Echter de kinderen namen de kleine op en verzorgde haar met veel liefde dus er is toch een uitzondering gemaakt op het leeftijdsbeleid..(zie foto: bewuste meisje is met rode jurk).Dit kind word nu ook het kerstkind genoemd.
Het viel op dat kinderen veel met elkaar delen. We hadden kado’s en snoep uitgedeeld en een jongentje  dat tijdens de uitdeling nog elders verbleef , werd door een meisje naderhand voorzien van snoep. Een geweldig beeld is dat.
Overigens schatten wij dat bewuste jongentje circa 4  jaar , maar bij navraag bleek hij 8 jaar te zijn. Omdat hij een gaatje in zijn hart heeft, groeit hij niet goed.
Hij kan op zijn twaalfde pas geholpen worden aan dit probleem.
De kinderen zijn er ondanks de situatie waar ze in zijn en het verleden dat ze meegemaakt hebben  ,vrolijk  en gemotiveerd .

De overheid legt de nadruk nu op aanleg van infrastructuur zodat onze bijdrage elk jaar voorlopig nog hard nodig is voor dit soort instellingen.

We kunnen mededelen dat het huis voor zwaar gehandicapte kinderen dat 14 jaar geleden in Mawanella gebouwd is op de grond van boeddhistische monniken onlangs is overgenomen door deze monniken. Ze dragen nu zelf de verantwoording voor het huis. De kinderen worden voorzien van eten door de lokale mensen en  het onderwijs wordt verzorgd door deze monniken  Dit vinden wij een goede ontwikkeling in het zelfstandig verzorgen van de kinderen.

We bezochten ook de school (special school)voor 19 geestelijken en lichamelijk gehandicapte kinderen in Madegama (zie foto)

Dit huis bestaat al geruime tijd en is geïntegreerd in een school voor “normale”kinderen.Hier geeft een zeer gemotiveerde juffrouw al jaren les  aan deze kinderen en probeert zoveel mogelijk uit het kind te halen.
Zo is een doofstomme jongen onlangs voorzien van een apparaat(cochleair implantaat) zodat hij weer kon horen hierdoor is het mogelijk dat deze jongen weer deel kan nemen aan regulier onderwijs .
Er is nu een klein meisje dat neurologische problemen heeft en daardoor haar ledematen niet goed kan bewegen, maar wel goed bij de tijd is .Zij heeft hulpmiddelen nodig om te trainen(lopen) .
zie onderstaande foto.

Steeds meer ouders vragen of het mogelijk is om hun kind naar deze school te brengen. Tot nu toe  zitten hun  kinderen de gehele dag in een hutje en wordt er niets mee gedaan.

De stichting heeft meerdere ouders van deze gehandicapte kinderen de mogelijkheid geboden om met onze bijdrage een ambacht te starten waarmee ze hun kind kunnen leren dit werk te doen en zo geld kunnen verdienen .Je moet dan denken aan : stenen maken (bikken of persen),schoenenslippers maken, plastic zakjes met kruiden sealen,(schooluniformen-) naaien tot een koe houden voor haar melk(producten). Wij voorzien deze mensen dan van de benodigde machines en spullen. Dit nieuwe project start net ,we zijn benieuwd of het goed opgepakt wordt.

Op  school met totaal circa 2000 leerlingen heeft de stichting aanvankelijk bijgedragen aan een maaltijd tussen de middag . Hierdoor kwamen meer kinderen naar school, leren wat en krijgen ook goed te eten.
Dit is jaren geleden overgenomen door de overheid en we zijn  trots dat dit goede voorbeeld navolging heeft gehad.

Zo steunt de stichting nog 61 zeer arme maar goed presterende  kinderen door een Scholarship. Dit is een steun door middel van betaling van een buskaart en basis materialen(schriften,schoenen) .
We spraken met een aantal leerlingen en zij hadden grootse plannen voor na hun diploma.
Deze leerlingen zijn overigens geselecteerd uit een totaal aantal van 3260 leerlingen .

Ter verbetering van de kwaliteit van het onderwijs engels ,ondersteunen we al enkele jaren door leraren engels aan te stellen en salaris te betalen .Dit om de kinderen meer kans te geven in deze engels georiënteerde maatschappij.
We hebben met diverse leerlingen engels gepraat en ze waren trots dat ze het konden spreken.
Het is enorm motiverend dat kinderen zich zo storten op iets wat ze leuk vinden.

Ook hebben we de moslim school bezocht in Monaragala. Deze wordt strak en positief  georganiseerd ook hier is de special school geïntrigeerd , de gehandicapte leerlingen deden een voordrachtje voor de overige leerlingen wat  net als in Nederland gebeurt.(zie foto)

Ook op deze school zijn 10 scholarships aanwezig ,voor kinderen die goed presteren.

Er zijn nu 6 scholen die met een soort rijdende bibliotheek werken. Je moet dan denken aan  bakken met boeken die  iedere 3 maanden doorgeschoven wordt naar de volgende school. Door dit systeem hoeven er minder boeken aangeschaft te worden en kunnen ze door meer kinderen gelezen worden.
Dit blijkt een succes en er hebben zich al scholen gemeld om in dit systeem mee te mogen doen.

Het is goed dat we regelmatig het land bezoeken (uiteraard geheel op eigen kosten ) zodat we kunnen zien dat de mensen zich goed ontwikkelen en de steun waarderen, op deze manier wordt iedere geschonken euro goed besteed.

Reisverslag november 2009

Bezoek aan Anna-Wilhelmina Kindertehuis

Wij hebben twee jaar geleden bijgedragen aan de stichting en bouw van dit tehuis voor weeskinderen die nergens anders terecht kunnen en door de locale sociale dienst worden voorgedragen voor plaatsing. De kinderen bezoeken dagelijks de plaatselijke school en zijn verder intern in het tehuis dat, naast er prachtig uitzien, ook voortreffelijk functioneert. Er zijn speelplaatsen,lokalen voor bijlessen,muziek,dans en lezen. Er is ook een ziekenboeg en een eetzaal.

Het bestuur,bestaande uit lokale autoriteiten,werkt goed samen met het bestuur in Holland.

Ruim 50 kinderen hebben hier een fatsoenlijk leven en zijn “uit de goot”.

Overtuigd van het succes blijven wij dit project steunen in de exploitatie.

Scholenproject in de provincie Monaragala (district Medagama)

Dit is ons hoofdproject.

De steun aan de lagere scholen in dit gebied betekent de noodzakelijke maar ontbrekende dingen financieel mogelijk maken. Te denken valt aan : leer- en leesboeken,pennen,schriften,vervoer, leerkrachten voor engelse lessen en handvaardigheid. Voor de bestdoeners is er een bijdrage in de vervolgopleiding. Daarnaast hebben we bij een school nu een opvang, een soort dagverblijf, voor licht gehandicapte kinderen .Op dit moment zijn het er 35.Dit willen we verder uitbreiden om meer kinderen uit het thuis isolement te kunnen halen. De belangstelling is groot en de participatie van de ouders is bemoedigend.

Al met al een goede indruk herbevestigd gekregen :iedere euro wordt goed besteed.

Op de terugweg bedacht ik mij dat we met een gerust hart een beroep op u kunnen blijven doen.

Jan Verbeek

Bij vertrek in Schiphol blijkt dat we samen 6 kg te veel bagage bij ons hebben .We mogen 40 kg meenemen,maar we hebben 46 kg. Ter plekke de bagage herverdeeld en meer in onze handbagage gestopt en toen kon alles mee zonder extra te moeten betalen.

 Maandag 5 november

 De Tamils zorgen voor veel onrust en het toerisme staat dan ook op een zeer laag pitje. Wat negatief is voor de economie in Sri Lanka. We wilden b.v. ook graag naar het Yale National Park, maar ook daar zijn nu gevechten aan de gang en het wordt sterk afgeraden daarheen te gaan. Onderweg naar Negombo hebben we ook al meerdere check points van de politie gezien. En dat was 2 jaar geleden helemaal niet zo.
Onze chauffeur vertelt dat hij ook werk verricht voor I.S.S. (international social service ) in Nederland. Hij zoekt in Sri Lanka de moeders van in Nederland geadopteerde Sri Lankaanse kinderen die graag willen weten waar ze vandaan komen. Hij krijgt € 200 euro voor een gevonden moeder en ongeveer € 90 voor gedane moeite als het niet gelukt is om de moeder te vinden. De hereniging is vaak best moeizaam omdat het meestal hele jonge ongehuwde meisjes betrof die hun kind afstonden en die zijn nu meestal wel getrouwd en hebben een heel ander leven. De hele adoptie van Sri Lankaanse kinderen naar Nederland is nu niet meer mogelijk. Er blijken toch te vaak grote problemen te ontstaan met die geadopteerde kinderen ,met name in hun pubertijd. Nu worden de kinderen in het land zelf opgevangen.

Dinsdag 6 november.

In het hotel zit een Nederlandse vrouw die zelf 2 Sri Lankaanse kinderen geadopteerd heeft. Zij komt vrijwilligerswerk doen in een kindertehuis.

Woensdag 7 november

Na het ontbijt lekker gezwommen bij het hotel. De spulletjes gereorganiseerd voor onze rondreis en voor het tehuis. We zijn klaar voor ons bezoek aan het Anna Wilhelmina Tehuis in Madampella.

Onze begeleiders waren stipt op de afgesproken tijd. We zijn via 2 supermarkten ( wat inkopen voor het avondeten , er is opvallend veel verkrijgbaar en het zijn “moderne”winkels) naar de Rode Aarde gereden. Het huis van onze begeleiders. Daar geluncht en toen neer het tehuis.

Eerst moeten we een grote zwarte poort door. De manager ontmoet .Omdat hij zijn werk niet naar behoren deed hebben de beheerders een mater aangesteld. Zij heeft nu de leiding over de nurses. ( Elke nurse heeft de verantwoording over 1 slaapzaal. Elke slaapzaal heeft 16 bedden. Er zijn 4 slaapzalen.)

Nu zijn er 19 kinderen in het tehuis. Er zijn ook al kinderen weer vertrokken. Die worden b.v. toch weer door familie verder opgevangen. Een 15 jarig jongentje dat onhandelbaar was en steeds ontsnapte, hij was hier gewoon niet op zijn plaats.

Het gebouw is heel mooi en keurig schoon. Mooie ruime keuken, fleurige slaapkamers. Om en om gekleurde klamboes.

Alle kleurpotloden, boekjes, speelgoed, kleding ,blokfluit, 4 gereedschapssetjes en een typemachine zijn in dank ontvangen.

De kinderen krijgen boedistische en christelijke opleiding naast elkaar.

Ze starten s’morgens om 05.00 uur en gaan 20.00 uur weer slapen.

Er is een lokaal comité bestaande uit het schoolhoofd (van de school waar alle kinderen heen gaan) , een arts, de manager en iemand van de overheid die komen 1 x per maand bijeen en brengen adviezen uit naar de stichting.

De groentetuin is aangelegd. De speelvelden buiten de gebouwen nog niet.

Het tehuis heeft nu een officiële licentie van de overheid en nu worden er kinderen aangewezen voor het tehuis.

De overheid levert nu ook een (geringe) bijdrage.

Er is een Nederlandse basisschool die nu 3 jaar sponsort . Er hangen nu tekeningen van die schoolkinderen en er gaan brieven over en weer.

 Vrijdag 9 november

 In Hikkeduwa staat ook een gedenksteen voor de slachtoffers van de tsunami ( ongeveer 50.000 , waarvan 250 toeristen).Hier is de beruchte trein verongelukt. Daar zaten 1000 mensen in die allemaal omgekomen zijn. De trein staat er nog om te bezichtigen.

Door naar Galle. Het mooist bewaarde stad uit het koloniale verleden.

Toen verder naar Unawatuna Beach Resort aan de kust.

Onderweg weer nieuw gebouwde huizen te zien van na de tsunami. Meerdere dezelfde naast elkaar , het lijken wel Nederlandse nieuwbouwwijken.

 Zondag 11 november

 Onderweg zien we weer de nieuwgebouwde huizen van het tsunamigeld , maar de mensen willen er niet in wonen. Ze willen dicht bij de zee wonen. Nu staan deze huizen en ook een school gewoon leeg.

 De overheid heeft volgens onze chauffeur ook het vliegveld in Colombo helemaal vernieuwd met het tsunami geld. De overheid gaat aan de zuidkust ook een vliegveld bouwen. In de hoop meer toeristen te kunnen ontvangen waarschijnlijk.

Hambantota is het ergste getroffen door de tsunami.

 Maandag 12 november

.Rond 18.00 uur kwam Sam  Gunasekera en zijn vrouw Padma en een vriend. We hebben foto’s van het vorige bezoek gekeken, die Sam mee had genomen , en gesproken over de projecten in Monaragala. Dit hele helpen dat Sam doet is gestart met het in hun huis opnemen van een jongentje uit het Monaragala gebied . 2 jaar lang. Om hem te laten studeren in Colombo. Deze jongen heeft nu zelf kinderen en is terug in Monaragala. Het gebied is het armste in heel Sri Lanka. Dit heeft de familie Gunasekera  op het pad gebracht om de mensen in deze streek te gaan helpen . En via Gitta de Silva (Sam heeft nog contact met haar man) is mijn moeder en dus nu ook S.H.V.V. weer met Sam in contact gekomen.

 Sam verteld dat hij gemerkt heeft dat sommige teachers het geld en de hulpmiddelen voor zichzelf gebruikten. En hij wil absoluut “honest”werken . Daarom geeft hij nu alleen nog geld rechtstreeks aan de kinderen zelf. En hij beseft ook dat er dan nog steeds een gedeelte van dit geld “verloren”gaat aan de familie (die het geld ook zeer goed kan gebruiken).

Onder andere hierdoor heeft hij nu ideeën om te proberen ook de ouders dingen te leren zodat ze zelf beter hun geld kunnen verdienen. “don’t give them fish, but give them tools to catch the fish”

En hij wil en pilot study opzetten met een groepje ouders.

 Verder wil hij graag voor 3 scholen speelapparaten kopen (kosten ongeveer € 150 per plaats)

En tenslotte vraagt hij aandacht voor een jongen die op 12 jarige leeftijd , ten gevolge van een virusinfectie, wsl. de mazelen, helemaal doof is geworden. Een implantaat kan operatief ingebracht worden .Maar dit zou ongeveer $ 16000  gaan kosten  . Het is maar de vraag of je ervoor moet kiezen 1 kind te helpen met je beschikbare geld of velen.

Ik ga dit alles met het bestuur in Nederland bespreken. We hebben Sam schroevendraaier setjes en calculatortjes gegeven als kleine attentie.

 Dinsdag 13 november

 Een indrukwekkende dag.

We hebben honderden kinderen gezien vandaag. Ze waren verdeeld over 4 scholen.

 Vandaag vroeg op pad naar het Monaragale district. De eerste school , Madagama  , is een grotere school waar er sinds dit jaar een groepje gehandicapte kinderen les krijgt. Ze hebben een eigen ,heel klein, lokaaltje en een hele lieve juf. Er zijn ondertussen al enkele kinderen “doorgestroomd”naar een klas met “normale” kinderen waar ze geholpen worden door de kinderen in die klas. Deze gehandicapte kinderen werden voordien gewoon thuis gehouden en kwamen nergens. Deze kinderen krijgen nu ook financiële steun. En er komen steeds nieuwe aanmeldingen van ouders die hun kind ook graag willen plaatsen.

De wens van dit groepje is een groter lokaal (ze zijn gestart met 8 kinderen en er zijn er nu al 22 ,en er zijn nog ‘wachtenden’. )

We hebben een kindje met Down syndroom gezien en een geestelijk gehandicapt kind dat heel goed blijkt te kunnen tekenen. Al met al: een heel mooi initiatief.

Na het officiële gedeelte kwamen meerdere grotere meisjes naar ons toe om engels te praten. Dat deden ze heel goed (zeker vergeleken met 2 jaar geleden) Ze vroegen ons om ons adres en e-mailadres, omdat ze zo graag pen friends wilden om mee te schrijven. Ze vroegen het hemd van je lijf.. Ze krijgen nu allemaal 45 minuten engelse les per dag.

De engelse teacher wordt betaald door ons: Rs 3500 per maand. ( ongeveer € 20 )

Daarna gingen we naar een school met 55 leerlingen, Kotvegangoda. Deze spraken ook redelijk goed engels.

De derde school , Aluthvela , was absoluut de ‘leukste’. Hele enthousiaste engelse juf hield een leuke speech in het engels. De kinderen deden hele leuke drama – en zang stukjes voor ons. Over het dagelijks leven, heel toepasbaar en herkenbaar voor de kinderen.

Maakte een erg goede indruk: vrolijke kinderen en vriendelijke ouders.

Hier stond een ware fanfare op straat in de brandende zon op ons te wachten die ons muzikaal voorging op het laatste stukje naar de school. Een overwegend moslim school met 600 leerlingen.

Sinds kort wordt hier engelse les gegeven (dankzij de hulp van Sam). De school is erg dankbaar dat zij nu de gelegenheid krijgen dankzij onze steun.

Ook op deze school krijgen enkele minderbedeelde kinderen een financiële ondersteuning (ze kregen nu rs. 800, ong. € 4,50,  in een envelopje. Dit krijgen ze maandelijks)

Wij hebben 10 kg goede 2^e hands kinderkleding achtergelaten, 100 pennen uitgedeeld, heel veel kleine speelgoedjes en snoepgoed.

Woensdag 14 november

 Afgelopen week was het “budget day” een soort prinsjesdag, waarop de overheid zijn plannen bekend maakt. Ze hebben ontwikkeling en vrede hoog in het vaandel staan. Ze gaan van 100.000 studiebeurzen van 5 jaar naar 150.000. En willen de wegen verbeteren. Klinkt goed 

 Donderdag 15 november

 Na een heerlijk ontbijt gingen we weer op pad. Onderweg in een supermarkt hebben we etenswaren gekocht voor het gehandicaptentehuis in Mawanella .Er zitten daar 15 kinderen. Melkpoeder (is hier schreeuwend duur geworden. Rs 750 voor ½ kg, is ongeveer € 5) , linzen, suiker , jam en eieren.

We ontmoeten Mevrouw Senanayake, een 69 jarige vrouw die het beheer over het tehuis voert, en Pial , de eigenaar van het hotel en lid van de Lionsclub in Mawanella, die met de hulp van mijn moeder in 2000 het tehuis heeft gebouwd.

Van hieruit op naar het tehuis.

De speeltoestellen worden nu duidelijk wel gebruikt (2 jaar geleden niet)

Er is een nieuwe nanny . De vorige is ziek geworden, diabetes, en woont nu in het zuiden van Sri Lanka.

Alles ziet er schoner uit dan vorige keer. De wasmachine is aangesloten ,maar wordt duidelijk niet gebruikt (de was hangt buiten te drogen, en de machine zit onder de insecten)  Mevr. S. had onderweg naar het tehuis op mijn vraag gezegd dat de wasmachine wel werd gebruikt! Er waren nergens tandenborstels te zien en de kinderen hadden zichtbaar vieze tanden. Op de terugweg vroeg ik mevr. S. of de kinderen hun tanden poetsten en volgens haar was dat zeker het geval. Ik geloof haar niet meer zo.

 Het tehuis had sinds kort weer een braille leraar (voor de 2 blinde kinderen) en een lerares voor 2 dagen in de week die handenarbeid met de kinderen doet. Ze was nu aanwezig (komt altijd van ver) en had hele leuke dingetjes met de kinderen gemaakt . Heel positief!!

De kinderen waren erg blij met de knuffels die ik had meegebracht. De nanny vroeg nog om meer teddyberen en ook ‘echte’poppen . Mevr. S. vroeg nog om 1 of 2 vrijwilligers voor activiteiten met de kinderen. Deze mensen zouden bij haar in huis mogen slapen.

 De keuken was nu zeer ordentelijk , de(-zelfde ) koelkast was vrijwel leeg. Het vriesvak was helemaal leeg.

We kregen nu weer ‘hapjes’ aangeboden en er waren nu ook 2 moeders aanwezig.

Ook hier dus een positieve indruk.

 AUBOWANE   
   ( begroetings zin van de skrilankaan : ik wens je een lang leven toe)

REISVERSLAG SRI LANKA  19 - 28 NOVEMBER 2005


19 November Schiphol - Colombo

Vertrek Schiphol 's middags 15.00.

20 november - Negombo

Aankomst Colombo. 's morgens vroeg, 6.30. Even wachten op het busje en vervolgens half uurtje rijden naar Blue Oceanic Hotel in Nugombo. Onderweg blijkt er wel wat veranderd, nieuwbouw en dan ook nog hoogbouw. Heel veel fietsers en weinig voetgangers op straat. Het begint licht te worden. Aangekomen in het hotel blijkt dat onze kamers nog niet klaar zijn, dus krijgen wij 1 tijdelijke kamer. Eerst een stukje gelopen langs de weg, op zoek naar het Star Beach hotel, dit niet gevonden, later wordt ons vertelt dat dit op 20 min. loopafstand ligt. Tijdens de wandeling zien wij de lokale bevolking aan hun dag beginnen, iedereen zegt vriendelijk goedmorgen. Langs de weg staan kraantjes waar meisjes water komen halen.

Terug in het hotel gekomen bestellen wij koffie, dit blijkt een vergissing. In Sri Lanka wordt weinig koffie gedronken en dus is er bijna geen goede koffie te krijgen. In dit geval was het echt ondrinkbaar. Ik besluit dan ook maar de rest van de reis thee te drinken. Het hotel ligt pal aan het strand. Alhoewel de zon niet schijnt is de temperatuur redelijk, dus besluiten wij met een boek op het strand te gaan liggen. Later regent het een beetje, wij horen dat het de afgelopen weken heel veel geregend heeft, dus maar hopen dat het niet zo blijft.

Om het hotel stikt het van de kleine eekhoorns en kraaien. De medewerkers van het hotel zijn erg vriendelijk en proberen bijna allemaal een gesprek te beginnen met duizend vragen.

's Avonds diner op de Rode Aarde, de villa van Boy en Ad. Om 18.00 uur worden wij opgehaald. Het wordt hier snel donker, dus bij aankomst is de omgeving al niet meer te zien. Onderweg veel hutjes maar ook villa's met een groot hek, daarnaast overal piepkleine winkeltjes. Op straat weinig vrouwen, een enkele vrouw staat in een winkeltje, maar buiten lopen alleen mannen. Op de Rode Aarde lekker gegeten & gedronken, westers maar wel daarna oploskoffie. Bij terugkomst in het hotel nog een glaasje wijn in de bar, die aan de kant van het strand geen muur heeft, waardoor ik lek gestoken wordt door de muggen. Morgen dus toch maar Deet gaan gebruiken.

21 November Negombo - Bandarawela

Wij hebben een lange reis voor de boeg naar Bandarawela, dus om 7.30 al aan het ontbijt buffet. 8.00 gereed voor vertrek, alleen de rekening moet nog even betaald worden. Dit duurt hier iets langer dan in het westen, aangezien er een hele procedure is met veel documenten en alle baliemedewerkers. Dus een kwartier later toch onderweg naar de Rode Aarde om de rest van het gezelschap op te halen. Het weer werkt nog niet mee, regen met afwisselend stort regen.

Onderweg veel geslapen maar ook veel gezien. De brug over de River Kwai en daarnaast weer een wijde variëteit aan hutjes, villa's en winkeltjes. Na een paar uur een koffie pauze met allerlei soorten broodjes, waar altijd iets van hete pepertjes in zitten. Een paar uur later lunchpauze bij een soort koloniaal uitziend hotel/restaurantje aan een rivier. Nu laat de zon zich heel even zien. Vervolgens weer een paar uur rijden in de stortregen. Onderweg komen wij nog aapjes tegen & voeren koekjes, helemaal wild zijn ze kennelijk niet meer. Verder valt weer op hoeveel kleine winkeltjes, meestal levensmiddelen, overal zijn.

Het Bandarawela hotel is een voormalige 'planters club' dus erg sfeervol maar ook oud. Wij worden gelijk verwelkomd met thee en de openhaard wordt aangestoken. Het is hier hoger dan aan de kust, dus ook iets minder warm, zeker 's avonds. Maar goed, een lange broek en T-shirt is voldoende. Alhoewel ik hier geen mug zie, neem ik geen risico meer, zeker nu wij in het malaria gebied zijn, dus deze keer wel braaf Deet opgedaan en geen parfum. Prima gegeten in het restaurant van het hotel en daarna een wel heel bijzondere service, in het bed ligt een warme kruik.

22 November - Monaragala

's Morgens vroeg gewekt door de moskee die pal naast het hotel blijkt te staan. Ook vandaag weer vroeg onderweg, vertrek 8.30. Weer allemaal in het busje, waar nu iets meer ruimte is aangezien de bagage in het hotel is gebleven. Onderweg koffie gedronken tussen de vliegen. Langs de weg staan veel fatsoenlijke huizen, terwijl dit het armste gebied van Sri Lanka is. De overheid heeft hier een huizen project gehad waarvan de resultaten dus duidelijk aanwezig zijn. Zodra de bus bij een waterval stopt wordt deze onmiddellijk omringd door verkopers met 'edelstenen'. Ellen koopt er een paar voor haar kinderen en vervolgens zijn de verkopers natuurlijk helemaal niet meer weg te krijgen, snel doorrijden dus. Op de route zien wij rijstvelden en buffels die de ploeg trekken. Het is een lange reis en de weg wordt steeds slechter.

Bij het eerste schooltje aangekomen wordt ons volgens de traditie bladeren aangeboden door de kinderen. Het schooltje bestaat uit eenvoudige stenen gebouwtjes zonder deuren en ramen zonder glas. De kinderen die nu aanwezig zijn komen van een paar schooltjes uit de omgeving en hebben verschillende uniformen, allemaal keurig gewassen en gestreken. In het schooltje wordt ons verzocht op een podium plaats te nemen. Vervolgens een aantal speeches, waarbij natuurlijk ook de voorzitter van de stichting iets moet zeggen. Hij houdt het gelukkig kort. Aantal kinderen krijgen een toelage, dit zijn de gehandicapten kinderen, wezen en de beste leerlingen. Dit laatste is met name bedoeld om de kinderen te motiveren goed te presteren. Daarna het uitdelen van pennen, snoep en speelgoed. De kinderen krijgen de warme lunch.


Dan wordt het al weer tijd voor de volgende school. Deze ligt iets hoger in de bergen en is niet bereikbaar voor onze bus, dus allemaal in een andere bus. Behalve Sam is er ook een jongen bij die hij ziet als zijn opvolger en een paar docenten. Op de tweede school zitten met name de jongeren kinderen. Ook hier weer dezelfde formaliteiten, deze keer inclusief bloemenkrans. Deze kinderen krijgen dezelfde lunch. Alles zit er ook hier keurig uit en er zijn ook veel ouders aanwezig. Deze bieden ons een lunch aan. Elke familie heeft een gerecht gemaakt, dus wij kunnen niet weigeren. Alles zit er goed uit, maar wij zijn toch bang dat onze westerse magen hier tegen niet bestand zijn, dus nemen voorzichtig voor de vorm iets van een paar dingen. Voor mij blijkt dat later toch niet voorzichtig genoeg, de volgende dag flink last van maagkrampen. Uiteraard ook hier uitgedeeld. Vervolgens weer de lange rit terug naar het hotel.

23 November Bandarawela - Kandy

De normale weg naar Kandy is opgebroken, dus een iets langere route, zonder het beloofde bezoek aan een thee plantage. The Earl's Regency Hotel in Kandy is groot en lux. Pap, Ellen en ik gaan nog even met Lucien de stad bekijken. Met name de beroemde tempel, waar Boeddha's tand wordt bewaard. De olifanten die (een replica van) de tand tijdens de jaarlijkse processie dragen buiten aan een korte ketting en proberen continue zich los te trekken. Binnen krijgen wij een rondleiding. Om de oorspronkelijke tempel is een nieuwe gebouwd.

Daarna nog even door de winkelstaatjes. Heel druk met mensen en reclameborden. Daarnaast ook vissenkoppen & gedroogde vissen, dus adem inhouden en hard doorlopen. Een man spreekt ons aan en zegt dat hij ons herkent uit het hotel vanochtend. Wij herkennen hem niet en zijn ook pas 's middags in het hotel aangekomen, dus proberen zo snel mogelijk weer van hem af te komen. 's Avonds heb ik nog steeds maagkrampen, dus sla het eten maar over en ga slapen.

24 november Kandy - Mawanella - Negombo

's Morgens na het ontbijt terug naar de kust. Eerste stop een thee fabriek waar wij een rondleiding krijgen en natuurlijk thee kopen. Vervolgens naar het Tehuis voor gehandicapte kinderen wat aan tante Hans is opgedragen. Zij heeft het project gestart maar nooit af kunnen ronden. De opening is dan ook gedaan door Boy Burger. Hier wonen momenteel 13 kinderen en een aantal komen alleen overdag. De kinderen doen hier niet veel lijkt het. Het is natuurlijk ook niet eenvoudig voor een begeleidster om 13 gehandicapte kinderen bezig te houden met weinig middelen. Een paar keer per week komt een braille leraar voor de 3 blinde kindertjes. Deze wordt betaald door Boy en krijgt een bonus als hij daadwerkelijk 3 keer per week is geweest.

Verder is er een keukentje met houtkachel en koelkast, het eten wordt echter gewoon op een tafeltje onder kranten bewaard. In een andere kamer staat een nieuwe wasmachine nog in de doos. Reina heeft deze laten bezorgen na haar laatste bezoek, maar hoe lang deze er nu al zo staat blijft onduidelijk. Er moet iemand komen om een stopcontact te maken en de machine aan te sluiten. Wij vragen ons stiekem af of dit wel de hoogste prioriteit heeft hier in dit afgelegen gebied. Zou het juiste niet beter zijn om de kindertjes te laten wassen, zodat zij bezig zijn en ook wat leren?


Er werd wel enthousiast verteld over een Nederlandse vrijwilligster die recent was geweest en met vingerverf en kleurplaten de kinderen had bezig gehouden. De resultaten daarvan zijn nog zichtbaar in het oude gebouw, waar nog stoelen en tafeltjes staan. De begeleidster laat zien hoe in haar kantoor een grote foto van tante Hans staat waarbij zij elke dag verse bloemen zet. Vervolgens lunch bij het restaurant van de plaatselijke PL (= president van de Lions club). De Lions club betaalt een groot deel van de kosten van het project. Boy Burger heeft het land gekocht. Over de grens tussen het land en de openbare weg is nu discussie met de lokale overheid. Een plaatselijke advocaat, die de overdracht toentertijd heeft gedaan, heeft kennelijk niets gedaan nadat de penningmeester van de Lions club hem op de hoogte had gebracht, waardoor nu een heftige discussie ontstaat.

Vervolgens door naar Negombo & 's avonds met z'n drieën bij Lords gedineerd.

25 november - Narahenpita

Vandaag iets later vertrekken, 9.15 opgehaald. Richting Colombo, want Narahenpita ligt aan de oostkant van Colombo. Vanwege de speech van nieuwe president is een groot deel van de stad afgezet, de angst voor aanslagen van de Tamils is hier groot. Uiteindelijk daardoor pas om 11.30 aangekomen bij de school. Uiteraard weer de ceremonie met bloemenkransen en bladeren. Dit is een vrij grote school met een aantal leegstaande klaslokaaltjes. Het nieuwe schoolhoofd woont hier ook sinds een paar maanden op het terrein. Zijn vrouw werkt bij de openbare bibliotheek een paar kilometer verderop. Hij zegt wel een paar keer dat hij er alle vertrouwen in heeft dat hij instaat is de school weer op het oude niveau te brengen.

Hij vertelt dat hij elke dag om 7.00 aanwezig is om het goed voorbeeld te geven voor de leraren. Volgens hem heeft dit effect, de meeste leraressen zijn nu rond 8.00 aanwezig. De school begint om 8.00. De lokalen die wij te zien krijgen zien er erg goed uit, met tekeningen en het alfabet aan de muren. De onderwijzeressen zijn jong en spreken engels. Een van hen vertelt ons ook met de kinderen engels te spreken. Veel van de kinderen hebben jonge ouders en waren niet gepland, hierdoor weten de ouders vaak weinig van het opvoeden van kinderen, de directeur denkt dat hij deze ouders wel bij de school kan betrekken door ze thuis te bezoeken.

De kinderen krijgen een warme maaltijd die er goed uit ziet en bestaat uit rijst, bonen en vlees of vis in saus. Na het eten wassen de kinderen keurig hun bordje af onder de koude kraan op het schoolplein. Vervolgens weer de verplichte ceremonie van speeches en uitdelen. Dit gaat niet helemaal volgens ons plan, de kleurpotloden etc. wordt aan de kinderen uitgedeeld, maar hiervan hebben wij niet genoeg voor alle kinderen, ons idee was dat dit op de school zou blijven en tijdens de lessen gebruikt zou worden. Nu hebben een paar kinderen een cadeautje en de rest alleen een pennetje. Daarna natuurlijk weer iets eten en drinken. Pap en Ellen overleggen met Sam over het budget voor 2006. Ellen en ik praten nog even met de directeur. Hij stelt ons voor aan zijn vrouw en kind. Ik heb het idee dat dit voor hem een grote promotie is geweest en dat hij erg graag wil bewijzen dat hij het aan kan. Hij laat ons ook een ander deel van de school zien dat voor een groot deel leeg staat. Het ziet er somber en verwaarloost uit. Toch wordt een deel hiervan nog steeds gebruikt, het lijkt erop dat hier ouderen kinderen zitten, daarnaast is er een lokaaltje waar Tamils les krijgen. Tamils hebben hun eigen taal die niet lijkt op het Sri Lankaans.

Daarna naar Mount Lavia, een koloniaal engels hotel uit 1806 voor de lunch. Dit heeft een heel mooi terras met uitzicht op de zee. Terug in het hotel nog even zwemmen. 's Avonds met Boy en Ad in Bijou gegeten.

26 november - Negombo

Eindelijk toch nog 1 rustdagje

27 november Colombo - Schiphol